Ide Mile prugom laktaškom

Home

Ide Mile prugom laktaškom


Milorad Dodik je najmoćniji političar u ovoj paradoks državi. Gdje god se pojavi nikog ne ostavlja ravnodušnim. U entitetu u kojem se predstavlja za suverenog gospodara života i smrti, te osobu kojoj se raportuje i broj ujeda komaraca po pojedinoj općini Republike Srpske, slavi se kao pravi naslijednik srpskih voždova. U Federaciji, pak, na spominjanje njegovog imena lideri bošnjačkih stranaka dobivaju kolektivne asmatične napada ili u najmanju ruku opsice.

Piše : Faruk Ajdinović

Postavlja se pitanje : Šta je to tako čudno, otpola sveto, a otpola prokleto, u Miloradu Dodiku ? Ovaj kvazi-socijaldemokrata iz rata je izišao kao crkveni miš, ali je preko noći promaknut za jednu od najvažnijih političkih figura u Republici Srpskoj.  Dodik je zapravo strahovito inteligentna osoba koja se po ko zna koji put poslužila tehnologijom : dividae et impera, i uspješno hipnotizirala bošnjačke, hrvatske i međunarodne kvazi-lidere.

Prvo  je u ratnoj skupštini Republike Srpske razdragano pljeskao izvještajima generala Vojske Republike Srpske koji su se vraćali sa poprišta masovnih egzekucija, silovanja i progona, a onda osnivajući prvu ozbiljnu opoziciju Karadžićevoj političkoj marvi, upada u oči u beznađe potonulim čelnicima međunarodne zajednice koji su upravo u Dodiku vidjeli mladog, hrabrog i mudrog srpskog političara koji će sa ekvivalentima sa onu strane entiteske granice graditi modernu Bosnu i Hercegovinu po mjeri onih koji su je u Dejtonu i isprovocirali.

Iz Dodikovih „Srpskih reformatora“ iznikao je tumor evropskog socijalizma – SNSD.  Iz stranke čiji su poslanici popunjavali zadnje klupe u skupštinskoj sali, Dodikovi „socijalisti“ pod misterioznim okolnostima uz gormoglasno bodrenje američke i evropske administracije, neposredno prije izbora u oktobru 2006., dolaze na čelo Republike Srpske.

Maske su konačno pale u predizbornoj kampanji kada je prijeratni uživalac čari šverca visokotarifne robe, prijetio svim i svačim, pa i famoznim referendumom o otcjepljenju RS-a od Bosne i Hercegovine, uslijed čega je cijela Federacija zapala u stanje kolektivne panike i po šablonu : „Kupuj brašna, eto rata“ izabrala Stranku za BiH kao svojevrsan partner Dodikovom SNSD-u u silovanju medijskog prostora i disperziji panike o navodnom otcjepljenju ili unitarnom uređenju.

Nemalo su se iznenadili i jedni i drugi kada su saznali da će plavo-žuti iluzionisti i kao ruže crveni Dodikovi kobiva socijalisti zajedno djelovati na državnom nivou. Svađali se, svađali, a na kraju opet po onoj staroj : „Kad se male ruke slože…“ žarili i palili uzduž i poprijeko Bosne i Hercegovine. Dodik je pokus viših činovnika međunarodne zajednice koji se oteo kontroli i čije je djelovanje sada razorno da razornije ne može biti. Ironija je tim veća kada znamo da se niko od onih koji su projekat : „Mlad, kršan, crn, socijalista na čelu Republike Srpske“, isproducirali, pretjerano ne uzbuđuje zbog  Dodikovih prijetnji, prostačkih ispada, primitivnih psovki i divljačke retorike.

Tako je Milorad Grozni novinarima poželio da ih strefi srčani udar, Bakiru Hadžiomeroviću zaprijetio knock-outom prilikom prvog susreta, žrtve masakara na Kapiji i Markalama nazvao insceniranim i izmišljenim, Sarajevo usporedio sa Teheranom i sa gađanjem bacio zastavu Bosne i Hercegovine. Ipak, u poprilično velik leksikon poltičke idiotarije Milorada Dodika ući će njegova šetnja sa tek iz zatvora puštenom, ratnom zločinkom i njegovom strastvenom „grouppie djevojkom“, Biljanom Plavšić.

I ne bi u tim više-manje provokatorskim figama bilo nešto previše strašno da Dodik preko najskupljeg puta na planetu Zemlji, autoputu Banjaluka – Gradiška, preko svojih odaja za čiju je gradnju inspiraciju pronašao u Versaju velikog Luja IVX., preko šuma, voda, puteva Republike Srpske, na tako beskrupulozan način ne pljačka država.  Šuškalo se i o navodnoj optužnici, ali onda su Dodikovi puleni na čelu sa Dušankom Majkić, menadžerom poslovne ekonomije koja je, koincidencije li, to zvanje stekla odmah po Dodikovom preuzimanju Republike Srpske, do bola kompromitiranim, Dragom Kalabićem i neizostavnim nesuđenim šlager pjevačem, Slavkom Jovičićem, zaprijetili kolapsom države, pa se priča oko procesuiranja višemilionskih rupa u budžetu ugasila jednakom brzinom kojom se i zapalila.

Opozicija Dodikovim nacionalistima zapravo ne postoji. Izuzev jednog radikala i zločinačke SDS koja se davno pozdravila sa zdravim razumom, koji SNSD-ovcima dođu kao vreća za rješavanje frustracija sa državnog nivoa. Jedina opozicija ovom samoprozvanom voždu je narod na koji je Dodik već otpočeo nacionalističku propagandu prepariranu strahom i panikom. Projekat „Dodik“ mogu ugasit samo oni koji su ga upalili, a to su strani faktori. Bez njihovog angažmana Bosna i Hercegovina uslijed stalnih opstrukcija Dodikovih nezavisnih nacionalista (p)ostati rezervna država navijek zrela za beskrupuloznu pljačku.

Objavio: Pet, 02/12/2011 - 16:01

Facebook komentari

Back to top