Stravična nesreća u centru Sarajeva, u kojoj je tramvaj iskočio iz šina kod Zemaljskog muzeja, odnijela je jedan život i povrijedila više osoba. Grad je na nekoliko sati bio paraliziran. Sirene hitne pomoći, policije i vatrogasaca odzvanjale su glavnom saobraćajnicom, dok su zbunjeni građani pokušavali shvatiti šta se, zapravo, dogodilo.
Ljekari su reagirali brzo. Dispečerski centar primio je više poziva, ekipe su upućene na teren, izvršena je trijaža, povrijeđeni su transportovani u bolnice. Prva linija sistema – ona koja se uvijek prva suočava s posljedicama – uradila je svoj posao profesionalno i bez kalkulacija.
Ali tamo gdje počinje politička odgovornost, nastupila je tišina.
U trenutku kada se desi nesreća sa smrtnim ishodom u javnom prevozu, u gradu koji godinama kuburi sa zastarjelom infrastrukturom, održavanjem i upravljanjem javnim preduzećima, građani imaju pravo na jasne i brze informacije. Imaju pravo znati šta se desilo, ko je nadležan, šta se poduzima i da li je sistem pod kontrolom.
Umjesto toga, informacije su stizale fragmentirano. Mediji su bili blokirani od pristupa informacijama, kao što je bio blokiran i grad. Iz GRAS-a su poručili da nemaju više podataka od onih objavljenih u medijima. Uzrok nesreće – nepoznat. Direktor nedostupan. Politički predstavnici – nevidljivi.
U ozbiljnim gradovima, u ovakvim situacijama, prvi ljudi grada na čelu s gradonačelnikom izlaze na teren ili pred kamere istog dana. Ne da bi sakupljali političke poene, nego da bi pokazali da institucije imaju lice i odgovornost. Transparentnost u kriznim situacijama nije luksuz niti PR alat – to je minimum političke kulture.
Od domaćih funkcionera, međutim, ni traga ni glasa nije bilo.
Jer Sarajevo funkcioniše po drugom obrascu u odnosu na druge gradove. Kada se presijeca vrpca ili pušta nova linija, političari su prvi u kadru. Kada se desi tragedija, javnost dobije šutnju i čekanje „da se utvrde okolnosti“.
Naravno, istraga mora utvrditi tačan uzrok. Ali politička odgovornost ne počinje tek nakon vještačenja. Ona počinje u prvom satu krize – jasnim obraćanjem, dostupnošću i preuzimanjem institucionalne odgovornosti.
Tog elementarnog osjećaja kod naših rukovodilaca nema. Valjda misle da ako ignorišu ljudske leševe, neće odgovornost doći po njih. A hoće i to vrlo brzo.
